Tag Archives: Rożawa

Socjalizm będzie wolnościowy, albo nie będzie go wcale

No i znowu mało insurekcyjny tekst na czarnej. Choć osobiście stoję w opozycji do retoryki pracowniczej, związkowej czy ogólnie anarchosyndykalistycznej, to jednak jest to opozycja wewnątrz samego anarchizmu. Na te kłótnie jeszcze przyjdzie czas. Póki co mamy zbyt często do czynienia z osobami określającymi się jako anarchiści_stki, socjaliści_tki, które wciąż wzdychają do autorytarnych symboli i idei. Państwo i jego “rewolucyjne” rządy są niemalże święte, a wszystko co przeciwko im staje się “propagandą CIA” i “imperializmem amerykańskim”. Z tego powodu, oraz dlatego, że osoba zaangażowana w wolnościowy socjalizm przetłumaczyła ten tekst, możecie go dziś przeczytać na łamach Czarnej Teorii. 

-Konrad

Wstęp do Wolnościowego Socjalizmu.

Broszura opublikowana oryginalnie przez Black Rose Anarchist Federation. Pamflet po angielsku możecie znaleźć tutaj.

Wprowadzenie

Socjalizm jest znowu modnym hasłem. Według najnowszego sondażu 44% milenialsów z USA “woli socjalizm od kapitalizmu”, a nawet główni demokraci zaczynają nazywać siebie socjalistami. Jak to ujął jeden z nagłówków: “Socialism is hot again“. Zawierając wszystko od Berniego Sandersa po stalinowską Rosję, niewiele słów ma tak różnorodne i sprzeczne znaczenia. Podobnie jak większość modnych słów, prawdziwe znaczenie socjalizmu zostało przesłonięte przez jego popularność.

Ale co właściwie oznacza socjalizm i jak wygląda w praktyce?

W swej istocie socjalizm jest ideą, że zasoby i instytucje w społeczeństwie powinny być zarządzane demokratycznie przez społeczeństwo jako całość. Podczas gdy w kapitalizmie władza ekonomiczna i polityczna koncentruje się w rękach bogatych, socjaliści walczą o społeczeństwo, w którym środki produkcji oraz dystrybucji dóbr i usług są ze sobą połączone dzięki demokratycznie zarządzanym miejscom pracy i wspólnotom.

Artykuł ten sprawi, że Wolnościowy Socjalizm będzie najbardziej dokładnym i konsekwentnym wcieleniem rdzennych zasad socjalistycznych. W istocie wolnościowy socjalizm jest polityką wolności i wspólnego samostanowienia, realizowaną poprzez rewolucyjną walkę z kapitalizmem, władzą państwową oraz przeciwko wszelkim formom ucisku społecznego.

Część 1: Wolność od Kapitalizmu

Socjalizm kontra Kapitalizm

Aby przetrwać w warunkach kapitalizmu, osoby pozbawione własności zmuszone są wynajmować się właścicielom nieruchomości i być wyzyskiwanym dla zysku. Ta relacja między “mieć” i “nie mieć” stanowi podstawę społeczeństwa kapitalistycznego – wyzysku klasowego. W takim społeczeństwie władza płynie bezpośrednio z relacji do własności, tzn. z pozycji klasowej. Podczas gdy garstka ludzi posiada i kontroluje społeczne instytucje, ogromna większość ludzi (klasa robotnicza) staje się bezsilna jako jednostki. Jak ujęła rewolucyjna działaczka socjalistyczna i aktywistka walcząca o prawa niepełnosprawnych Helen Keller: “Nieliczni posiadają wiele, ponieważ posiadają środki utrzymania wszystkich”.

Praktycznie nic nie dzieje się w społeczeństwie kapitalistycznym, o ile nie przyniesie to zysku bogaczowi. Z samej swojej natury kapitalizm nie tylko czerpie korzyści z wyzysku klasowego i nierówności, ale także wymaga niekończącego się wzrostu i ekspansji gospodarki, czego skutkiem są wojny, kolonializm i zniszczenie przyrody. Nic nie powstrzyma korporacji w ich patologicznym dążeniu do zysku.

Socjaliści opowiadają się za “walką klasową”, w której ci z nas, bezsilni w kapitalizmie, organizują się, by przesunąć równowagę sił, dopóki instytucje społeczne nie zostaną objęte demokratyczną kontrolą, a klasy jako takie zostaną zniesione. W socjalistycznym społeczeństwie prywatny zysk zostałby wyeliminowany. Zamiast tego celem instytucji politycznych i gospodarczych byłoby zrównoważone zaspokajanie potrzeb i pragnień ludzi poprzez demokratyczne samorządne zarządzanie miejscami pracy i społecznościami. Jak głosi socjalistyczna maksyma: “Od każdego według ich zdolności, każdemu według potrzeb”.

Eliminując potrzebę posiadającej klasy zatrudniającej i nie posiadającej własności klasy zatrudnianej, miejsca pracy zamiast tego będą zarządzane wspólnie przez samych pracowników, zastępując tym samym prywatne firmy. Polityka publiczna byłaby planowana przez demokratyczne rady pracownicze, sfederalizowane z sąsiedztwem z zewnątrz, zastępujące scentralizowane państwo. W tym oryginalnym duchu definiujemy socjalizm jako ruch rewolucyjny dążący do społeczeństwa bezklasowego.

Socjalizm a socjaldemokracja

Wizja ta stanowi wyraźny kontrast nie tylko do tak zwanych “socjalistycznych” dyktatur w Rosji czy Chinach, ale także do krajów kapitalistycznych, takich jak Szwecja czy Norwegia, często określanych jako “socjalistyczne”. Te społeczeństwa (zwane także “socjaldemokratycznymi”) posiadają taką samą dynamikę siły, jak każde inne państwo kapitalistyczne. Podczas gdy socjalizm domaga się wspólnej własności i demokracji bezpośredniej, “socjaldemokracje” utrzymują skoncentrowaną siłę ekonomiczną w rękach bogatych, z silnym rządem centralnym regulującym programy społeczne, pozostawiając w ten sposób niezmienioną strukturę klasową społeczeństwa. W tym sensie autorzy opisywani przez samych siebie, tacy jak Bernie Sanders, byliby bardziej odpowiednio określani jako “socjaldemokraci” lub “liberałowie”, ponieważ ich ostatecznym celem jest przeprowadzanie postępowych reform, aby uczynić życie w państwie kapitalistycznym bardziej znośnym. Takie reformy mogą poprawić warunki życia i pracy ludzi, ale podatki i tańsza opieka zdrowotna nie stanowią socjalizmu. Socjalizm jest rewolucyjnym wezwaniem do społeczeństwa bezklasowego.

Czy wolnościowy socjalizm nie jest oksymoronem?

W Stanach Zjednoczonych słowo “wolnościowiec” (podobnie zresztą w Polsce – przyp. red.) nabrało znaczenia przeciwnego niż na całym świecie. O dziwo, stało się synonimem poparcia ekstremalnego kapitalistycznego indywidualizmu, własności prywatnej i “praw” korporacji do “uwolnienia się” od publicznego nadzoru. Ale wolność dla potężnych nie jest wcale wolnością. Od początku swego istnienia libertarianizm był synonimem anarchizmu lub antyautorytaryzmu: przekonania, że ​​relacje oparte na dominacji, hierarchii i wyzysku powinny zostać zniesione na rzecz wolności i samostanowienia. Dla anarchistów jednostka może być wolna tylko we wspólnocie równych sobie. Jak powiedział XIX-wieczny rosyjski anarchista Michaił Bakunin: “Wolność polityczna bez równości ekonomicznej jest pozorem, oszustwem, kłamstwem”. Nie powinno więc dziwić, że libertarianie zawsze byli socjalistami, ponieważ kapitalizm opiera się na dominacji klasowej. Choć możliwe zamieszanie jest zrozumiałe, wolnościowy socjalizm jest bardziej redukcją niż sprzecznością w kategoriach. Wolność i socjalizm są nieodłącznymi wartościami. Bez jednego, drugie traci sens. Wolnościowy Socjalizm oznacza po prostu “wolny socjalizm”. Jak ujął to anarchistyczny myśliciel Rudolf Rocker: “Socjalizm będzie wolnościowy, albo nie będzie w cale”.

Część 2: Wolność od władzy państwowej

Wolnościowy socjalizm a państwowy socjalizm

Historycznie istniały dwie ogólne tendencje w ruchach na rzecz socjalizmu, które możemy z grubsza opisać jako “z góry” i “z dołu”. Obie strony są oddane zniesieniu kapitalizmu, ale różnią się zasadniczo w swojej wizji przyszłego społeczeństwa i jego osiągnięcia. Kluczową różnicą między tymi tendencjami jest ich podejście do władzy państwowej. Podczas gdy państwowi socjaliści postrzegają państwo jako środek socjalizmu, wolnościowcy postrzegają go jako barierę.

Socjalizm od dołu:

Socjaliści wolnościowi od dawna twierdzili, że państwa (lub rządy) nie są neutralnymi instytucjami, lecz instrumentami rządów klasowych, utworzonymi w celu ochrony mniejszości rządzącej poprzez monopol na przemoc. Bez policji, więzień, zmilitaryzowanych granic i scentralizowanej kontroli politycznej państwo nie jest już państwem. Taka koncentracja władzy jest przeciwieństwem demokratycznego samo-zarządzania, a więc i socjalizmu.

Aby osiągnąć „wolny socjalizm”, ci z nas pozbawieni siły w ramach kapitalizmu muszą wzmocnić się poprzez organizowanie miejsca, w którym żyjemy, pracujemy i chodzimy do szkoły, tworząc ludowe organizacje (tj. związki zawodowe i szeregowe dla pracowników i najemców, zgromadzeń ludowych, masowych organizacji społecznych ) i budować kolektywną siłę nie tylko po to, by przeciwstawiać się narzuconym nam problemom, ale także by przejąć otaczające nas instytucje pod demokratyczną kontrole. W końcu pracownicy mogą przejąć swoje stanowiska od szefów, lokatorzy mogą przejąć mieszkanie od właścicieli, a społeczności tubylcze mogą ogłosić suwerenności nad skolonizowanym terytorium. Jeśli ruchy są dostatecznie zorganizowane i zjednoczone ze sobą, izolowane działania mogą przekształcić się w rewolucję społeczną, kładąc podwaliny pod nowe społeczeństwo, w którym rządy i korporacje zostały zastąpione przez skoordynowane kolektywy oparte na samorządności.

Takie struktury powinny opierać się na zasadzie demokracji bezpośredniej, w której ludzie bezpośrednio uczestniczą w decyzjach, które mają wpływ na ich życie. Zamiast po prostu wybierać własnych władców (a.k.a. “demokracja przedstawicielska”), demokracja bezpośrednia daje ludziom prawo do kolektywnego rządzenia sobą.

Świat jest złożony, a szczegóły zawsze zależą od okoliczności, ale nasze zasady przewodnie są bezkompromisowe: skoncentrowana władza we wszystkich jej postaciach musi zostać przezwyciężona na rzecz wolności, równości i demokracji bezpośredniej.

Socjalizm z góry:

Socjaliści państwowi przyjmują odmienny pogląd. Zamiast widzieć rewolucję jako falę transformacji od dołu, należy ją zamiast tego realizować z góry. Z tego punktu widzenia socjalizm jest rozumiany jako nauka, wymagająca profesjonalnej administracji. Rdzeń zawodowych rewolucjonistów (“awangarda”) musi zatem przejąć kontrolę nad państwem kapitalistycznym w imieniu “mas” (poprzez środki wyborcze lub wojskowe) i administrować socjalizmem poprzez istniejące mechanizmy władzy. Zamiast przekształcać gospodarkę pod kontrole samorządów społecznych i pracowniczych, ziemia i przemysł są znacjonalizowane i poddane bezpośredniej kontroli państwa.

Rewolucja a zmiana reżimu

Nie ma skrótu do socjalizmu. Zastąpienie kapitalistycznej klasy rządzącej samozwańczą “socjalistyczną” klasą rządzącą nie jest rewolucją społeczną, lecz zamachem; zmianą reżimu. Socjalizm państwowy jest zatem sprzecznością w terminach, dokładniej określaną jako “kapitalizm państwowy”, ponieważ ludność powszechna jest nadal zmuszana do wynajmowania siebie szefowi (w tym przypadku wszechmocnemu państwu “socjalistycznemu”).

Jeśli rdzeniem socjalizmu jest kolektywne zarządzanie samym sobą, to socjalizm w postaci wymierzonej lufy nie może w ogóle być socjalizmem. Nawet sam Karol Marks powiedział: “Wyzwolenie klasy robotniczej musi być dziełem samych robotników”. Społeczeństwo, w którym władza płynie z dołu do góry, może być budowane tylko od dołu w górę. Dlatego każda próba narzucenia socjalizmu z góry będzie logicznie nieskuteczna w jego deklarowanym celu. W historii, gdy tylko mała grupa ludzi przyjmuje władzę państwową w imię socjalizmu, zamiast tworzyć społeczeństwo bezklasowe, państwo staje się coraz bardziej scentralizowane, co często powoduje, że społeczeństwo jest bardziej opresyjne niż to, które wcześniej zostało obalone.

Rosyjski przykład

“Awangardowa” ideologia państwowego socjalizmu została po raz pierwszy opracowana przez Władimira Lenina w czasie rewolucji rosyjskiej, a następnie wdrożona, gdy on i partia bolszewicka przejęli kontrolę nad państwem w 1917 roku. Podczas gdy prawdziwa rewolucja socjalistyczna rzeczywiście ogarnęła kraj, szybko została obalona przez nowe „socjalistyczne” państwo. Nowo utworzone demokratyczne rady robotnicze (soviety) i komuny – fundamenty rewolucji socjalistycznej – zostały zdemontowane przez bolszewików i poddane bezpośredniej kontroli państwa. Podczas gdy rosyjscy robotnicy domagali się “Wszelkiej władzy w ręce rad!”, Lenin upierał się, że “rewolucja wymaga … aby masy bez wątpienia były posłuszne woli przywódców”. Niezliczeni socjaliści zostali uwięzieni lub zabici w imię socjalizmu na długo przedtem, zanim Stalin w ogóle doszedł do władzy.

Awangarda w jej różnych formach (leninizm, trockizm, maoizm, itp.) Została uznana za model ideologiczny w XX wieku przez wielu, którym udało się przejąć władzę państwową. Niestety, ze względu na sukces modelu przy tworzeniu reżimów nazywających siebie “socjalistycznymi” (Rosja, Chiny, Kuba), ideologia awangardy stała się synonimem samego rewolucyjnego socjalizmu.

Continue reading Socjalizm będzie wolnościowy, albo nie będzie go wcale

Z Niemiec do Rożawy. Perspektywa młodzieży anarchistycznej.

Jest to jednocześnie list pożegnalny i deklaracja ataku. Jest to komunikat odpowiedzialności oraz osobista refleksja.

“Jest tylko jedna rzecz, która jest większa niż miłość do wolności: nienawiść do tych, którzy ją zabierają” – Che Guevara

Czuję się częścią uciskanej i wściekłej młodzieży, którą społeczeństwo usiłuje całkowicie spieprzyć.

Jesteśmy zobowiązani do dokładania wszelkich starań i nadwyrężania każdej możliwej zdolności, poddania się przymusowi kapitałowemu, podporządkowania się normom i wartościom tego obłudnego społeczeństwa, pragnieniu tego, co znajduje się powyżej i zwalczaniu tego, co powstaje poniżej i “optymalizujmy się”, aby zawsze funkcjonować bez uwzględnienia naszych własnych pragnień i uczciwych marzeń – i powinniśmy to wszystko robić w odniesieniu do potencjalnie “bogatego” przyszłego życia.

Poza tym, że to działa tylko dla kilku wybranych, którzy od samego początku urodzili się w odpowiednich klasach – lub którzy bezwzględnie idą przez życie, podczas gdy przytłaczająca większość upada na marginesie, służąc do śmierci i wpadając psychologiczną ruinę – to, co jest nam sprzedawane, jest pożądanym modelem życia, który odrzucam. Życie, które chciałbym spędzić, nie wymaga dużo pieniędzy, ale wolności. Prawdziwa wolność, to robić, co lubię i być w stanie rozwijać się i żyć swobodnie. Bez fałszywej wolności, wykorzystywania innych, a potem popijania koktajli w mercedesie – jeśli w ogóle do tego dojdziesz. Próbują sprzedać nam gówno jako złoto!

W niektórych krajach Europy młodzież już zrozumiała, że nie mają nic do wygrania w tym systemie i niczego nie można oczekiwać od tego świata. We Francji, Grecji, Włoszech i innych regionach Zachodu młodzież buntuje się, dając jasno do zrozumienia, że nie zagrają w tę obłudną grę, którą tylko mogą przegrać. Czuję, że jestem częścią tego “niezdecydowanego pokolenia” – ale mam też poczucie, że tutaj, w Niemczech, sam jestem na straconej pozycji. Młodzież, która powinna wziąć życie w swoje ręce i walczyć na linii frontu, jest w tym kraju słabym wyrazem pokoleniowej ignorancji i konserwatyzmu oraz trwania neoliberalnej dominacji nad światem. Z czasem uświadomiłem sobie, że większość “lewicowych radykałów”, “anarchistów” i “rewolucjonistów” nie traktuje poważnie sprawy. Większość to po prostu tchórzliwi obywatele państwowi, którzy są usatysfakcjonowani jako bierni niewolnicy.

Mając to na uwadze, mówię do wszystkich, którzy poważnie myślą i podzielają to uczucie ze mną:

Insurekcja to jedyna rzecz, którą możemy zrobić.

Rzeczywistość kapitalistycznej nowoczesności osiągnęła totalność, której nie można już dłużej pokonać “rozmawiając poważnie z ludźmi” lub próbując budować alternatywne projekty. Wpływ dziesięcioleci indoktrynacji przez ideologiczno-technologiczno-społeczny kompleks władzy głęboko przebudował społeczeństwo. Osiągnęliśmy punkt, w którym dominacja kwitnie dzięki zwykłemu ludzkiemu podporządkowaniu się, nie wspominając o coraz bardziej autorytarnych siłach policyjnych i otwartym stanie inwigilacji. Dobrowolne poddanie się jest mantrą naszych czasów. Otwarte represje nie są nawet potrzebne. Rządzący porządek świata posuwa się wciąż na naprzód, wtłaczając ludzi. Ma wypaczone wartości moralne, osłabione relacje międzyludzkie, zmienił sposób, w jaki ludzie wchodzą w interakcje ze sobą lub przeciw sobie (“radykalna lewica” w żadnym wypadku nie jest tu wykluczona), kieruje pragnieniami ludzi i osiąga swoją wolę poprzez komercyjne kłamstwo, że “nie ma alternatywy”. Władza dotarła do ostatnich zakątków ludzkiego życia i przejęła kontrolę.

Nie tylko dzięki funkcji technologiczno-społecznej, system zmusił ludzi w imperialistycznych metropoliach do zaakceptowania swoich ideologicznych dyktatów jako własnych wartości i gorliwie włamał się do kół zębatych, które działają bez najmniejszego tarcia.

W wysoce uprzemysłowionym, technokratycznym więzieniu miejskim wybór jest tylko między całkowitym poddaniem się i totalną insurekcją.

To czysta naiwność i niewłaściwy optymizm, by wierzyć, że wciąż możemy “kierować sprawami w lepszym kierunku” w lub mieć nadzieję na “przebudzenie” ludzi. Jeśli rozważymy skutki kapitalistycznej nowoczesności na ludziach, dla kogo możemy jeszcze mieć nadzieję? Dla tych, którzy patrzą na świat zmęczonymi oczami, ale mimo to poddają się jego porządkowi? Dla zgorzkniałych konsumentów i dzieci tego obłudnego, szaleńczego społeczeństwa? Dla cyników, którzy nie potrafią sobie wyobrazić nic lepszego, niż to, co ma do zaoferowania społeczeństwo? Lub dla tych, którzy wsadzają głowy w piasek idealizmu, odrzucając ciężary swoich indywidualnych umiejętności i możliwości oraz wynikające z tego obowiązki? Prawda jest taka, że ​​chociaż wszyscy są świadomi systematycznego, niebosiężnego krzyku niesprawiedliwości na tym świecie, wszyscy są tak wyobcowani i zniewoleni, że nawet nie odczuwają jego wpływu. Uwięzieni w więzieniu, ludzie trzymają się coraz bardziej totalitarnego i represyjnego stanu, jak tonący, ściskający gałąź, chwytający ostatnią barierę, która wciąż chroni ich sposób życia w świecie, który pogrąża się w chaosie … Chaos, który jest spowodowany przez wojnę, zubożenie, masowe przesiedlenia, zniszczenie systemu ekologicznego, i tak dalej.

Continue reading Z Niemiec do Rożawy. Perspektywa młodzieży anarchistycznej.

Afrin: Każdy współpracujący z siłami inwazyjnymi jest naszym celem! Komunikat YPG

W ramach drugiej fazy Ruchu Oporu nasze siły przeprowadziły skuteczne działania przeciwko najeźdźcom armii tureckiej i terrorystom, również tym, którzy zostali wyznaczeni przez turecką agencję wywiadowczą (MIT) do zadań specjalnych w Afrin.

Terrorysta Jamal al-Zakhlool, który był odpowiedzialny za sprowadzenie terrorystów i ich rodzin do Afrin z różnych miejsc w Syrii, a którzy byli śledzeni przez nasze siły, zginął podczas zorganizowanej akcji.

Al-Zakhlool, który zmusił mieszkańców Afrin do opuszczenia swoich domów i umieścił terrorystów z FSA i ich rodziny w opuszczonych przez ludzi domach w Afrin, odbył wcześniej dwa spotkania z urzędnikami MIT. Al-Zakhlool otrzymał także zadanie utworzenia wewnętrznych sił bezpieczeństwa, administracji cywilnej i sądów w okupowanym Afrin.

Pewnego dnia jeszcze przed naszą akcją Al-Zakhlool patrolował wioskę Basutah wraz z Brygadą Al-Hamza i terrorystami Failaq al-Sham, nakazując przez głośniki, by ludzie byli ubrani zgodnie z zasadami szariatu, a kobiety nie opuszczały swoich domów. Poprosił także ludzi, aby przekazali im broń, ostrzegając, że ci, którzy nie oddadzą broni, zostaną zesłani.

Wczoraj nasze siły przeprowadziły atak na pojazd, w którym przebywał Al-Zakhlool w rejonie wsi Kurzalah i Basutah, co doprowadziło do jego śmierci oraz wszystkich towarzyszących mu terrorystów. Ekipy Failaq al-Sham, które chciały interweniować po operacji, były również celem naszych sił, trzech kolejnych terrorystów zginęło, a dwa pojazdy wojskowe zostały zniszczone w wyniku udanych działań.

Odwołując się do wcześniejszych oświadczeń, które wydaliśmy w sprawie prób Turcji i ich terrorystów, aby zmienić demografię regionu, osiedlając terrorystów i ich rodziny w mieście po tym, jak ludzie zostali wysiedleni z Afrin, po raz kolejny podkreślamy, że osiedlenie się tych rodzin w Afrin jest bezprawne pod względem podstawowych praw człowieka i stanowi wyraźne naruszenie prawa międzynarodowego. Powtarzamy, że terroryści i ich rodziny są głównymi celami naszych sił. Nasze siły będą atakować wszystkie elementy Kantonu Afrin, które są w kontakcie lub współpracują z państwem tureckim.

Z tych powodów ostrzegamy, że nikt nie powinien być partnerem zbrodniczego państwa tureckiego i wdawać się w brudne negocjację z armią inwazyjną.

Ponownie pozdrawiamy naszych ludzi, którzy walczą i stawiają opór mimo, że zostali siłą wysiedleni i wzmocnimy naszą determinację, by uwolnić Afrin. Opór będzie trwał, dopóki nasza ziemia nie wróci do ludu, bez względu na to, jak długo to potrwa.

Dowództwo Generalne YPG w Afrin, 4 maja 2018

(tłumaczenie z YPG Rojava)

Rożawa: Męczennik Şevger Ara Machno – poległ w obronie Afrin

Jak pokazuje historia, życie jest niekończącą się walką. Tutaj w Rożawie mamy zaszczyt znać wiele odważnych osób, które w obronie życia i bezpieczeństwa innych, w imię wyzwolonego terytorium oraz rewolucji gotowe są walczyć do samego końca.

Wiemy że wiele z was wciąż przeżywa utratę naszej towarzyszki Anny Campbell, tutaj znanej jako Hêlîn Qaraçox – anarchistki, queer feministki, a także kochającej życie osoby, poległej w Afrin 18 marca. Więcej informacji na temat Anny można znaleźć na przykład tutaj:

For our friend Hêlîn Qereçox

‘Dear Hêlîn, or Anna, because I know you liked your both names’ – Letter to revolutionary Sehid Hêlîn Qereçox


Niestety, mamy więcej złych wiadomości. Poniższy tekst jest oficjalnym oświadczeniem, dotyczącym śmierci naszego przyjaciela, towarzysza, człowieka o pięknym sercu, heval Şevgera Ary Makhno. Oświadczenie zostało napisane przez jego towarzyszy i przyjaciół. Zwracamy się z prośbą do was o opublikowanie tego, rozpowszechnienie lub podzielenie się informacjami przez Antifascist Forces In Afrin.

Şehîd Şevger Ara Makhno – poległy w obronie Afrin

Anarchista, nasz towarzysz oraz przyjaciel Şevger Ara Makhno przybył do Rożawy 20 stycznia 2018, aby wziąć udział w rewolucji i obronie Kurdystanu. Zaledwie dzień wcześniej siły armii tureckiej zjednoczone z dżihadystycznymi bandami rozpoczęły inwazję na Afrin – rejon, na którym przez pierwszych siedem długich lat wojny panował pokój, przez co stanowił nie tylko kolebkę rewolucji w Rożawie, ale też schronienie dla setek tysięcy uchodźców z ogarniętej wojną Syrii. Podczas gdy AKP oraz stowarzyszone z nią ugrupowania popychały Turcję w stronę jednoznacznego faszyzmu, a siły zbrojne brutalnie pacyfikowały wszelkie objawy insurekcjonizmu i wolności w północnym Kurdystanie, Rożawa a w szczególności Afrin stały się bastionem nadziei oraz oporu dla wszystkich, którzy sprzeciwili się reżimowi Erdogana.

Şevger sam pochodził z Turcji. Z wielką pasją chciał dołączyć do oporu, szczególnie na pierwszych liniach frontu. Otrzymał podstawowy trening wojskowy w rejonie Cizîre, a 19. lutego przybył do Afrin, gdzie niezwłocznie wziął udział w trwającej tam obronie. Jako członek AFFA (Anti-Fascist Forces in Afrin), jednostki stworzonej z międzynarodowych rewolucjonistów z YPG, stawiał opór najeźdźcom w rejonie Raco, północno zachodniej części Afrin.

4. marca towarzysz Şevger zajął pozycję na wzgórzu niedaleko miejscowości Berbêne, gotowy bronić jej przed faszystowskimi najeźdźcami. Wtedy to, około 8 rano armia turecka przeprowadziła nalot w miejscu gdzie znajdował się wraz z dwoma towarzyszami. Wszyscy trzej stracili życie. Zgodnie z prośbą jego rodziny jego zdjęcie oraz prawdziwe dane nie zostaną opublikowane. Jest to konieczne mając na względzie ochronę przed represjami osób, które były dla niego bliskie.

Opłakujemy stratę naszego towarzysza, oraz przesyłamy kondolencje wszystkim jego przyjaciołom, rodzinie, a także każdemu i każdej, którzy mieli szczęście dzielić swoje życie z tą piękna oraz inspirującą osobą. Ludzie z Rożawy oraz północnej Syrii, a także wszyscy walczący o wolność i przeciwko opresjom mającym miejsce na Bliskim Wchodzie nigdy go nie zapomną. Wiemy, że będzie żył tak długo, jak jego miłość i pasja będzie kwitnąć w naszych sercach.

Şehîd namirin!
Bi hev re heta hetayî – anarşîst û apocî!

Jeśli twoje serce jest wolne, ziema na której stoisz jest terytorium
wyzwolonym. Broń jej!

Anarchistyczni towarzysze Şehîd Şevgera, Rojava,
21 marca 2018

(tłumaczenie z Insurrection News)

Continue reading Rożawa: Męczennik Şevger Ara Machno – poległ w obronie Afrin

Berlin, Niemcy: Akcja sabotażowa przeciwko wojskowej i korporacyjnej infrastrukturze komunikacyjnej w solidarności z Afrin

Rządzenie ludźmi jest reorganizacją: za pomocą sieci i algorytmów, państwa i firmy codziennie uzyskują dostęp do naszego życia. Teraz, w tym momencie, podczas czytania tego tekstu, a także w przyszłości. Ten proces narasta. Jesteśmy pod obserwacją i kontrolą.

Dzisiaj odcięliśmy kilka ważnych sieci i przerwaliśmy zewnętrzną kontrolę nad naszym życiem – skromny wkład w moment niekontrolowanego istnienia. Celem naszej interwencji były: BASE (belgijska firma komunikacji mobilnej, znana w Niemczech jako E-Plus), Level3, Globalmetro Networks (dostawca do baz wojskowych), Tele-Com, LIT (firma informatyczna, odpowiedzialna za centralną sieć administracyjną w Berlinie), COLT (Regierungsnetze) oraz pozostali operatorzy wojskowi i cywilni. Naszym szczególnym celem było zakłócenie funkcjonowania lotniska w Tegel, administracji Berlina i państwa, armii, floty rządu i niektórych firm przemysłowych i technologicznych.

W dniu 26 marca 2018 roku podpaliliśmy kable w Mörschbrücke w Berlinie. Dwie masywne wiązki kabli (4 metry szerokości) leżały 30 metrów od siebie. Rury gazowe znajdowały się w odległości 15 metrów. Miejsce pożaru nie było dostępne dla ludzi ani samochodów. Nikt nie ucierpiał.

Miejmy nadzieję, że straty będa duże!
Sieci władzy są otwarte do ataku.

Wycofajcie niemiecką broń i tureckie grupy z Afrin!

Vulkangruppe NetzHerrschaft zerreißen / Volcanic Group Rupture Network Dominination

(źródło Chronik, tłumaczenie z Insurrection News)

Reykjavík, Islandia: Pomnik NATO oblany farbą i smołą z pierzem w Światowy Dzień Afrin

Otrzymano on 26.03.18:

Reykjavík, Islandia
25 marca 2018

Wczoraj, w Światowy Dzień Afrin, w Reykjaviku pomnik poświęcony współpracy NATO z Rosją został zniszczony przy użyciu smoły i farby. Pomnik od 2002 roku hańbi oblicze miasta – ciągłe przypomnienie upokarzającego poddania się Islandii supermocarstwom i sojuszom wojskowym za cichą zgodą Rosji i NATO, Turcji, które teraz próbują zmiażdżyć rewolucję w Rożawie z pełną siłą – zabijając i wypędzają z domów mężczyzn, kobiety i dzieci. Ku zaskoczeniu nikt nie wyraził sprzeciwu wobec garstki państw zachodnich, ponieważ najwyraźniej bardziej troszczą się o swoją przyjaźń i kontakt z faszystą Erdoganem niż o sprawiedliwe i egalitarne społeczeństwo, które obecnie próbuje zniszczyć. Ich tchórzostwo i bezsilność przynoszą nam wszystkim wieczny wstyd. Miejsce pamięci, które upamiętnia przyzwolenie Erdoganowi na przekroczenie granicy i zabójstwa, nie powinno być bezpieczne – ani tutaj, ani nigdzie indziej.

Anarchistyczni ikonoklaści, towarzysze Haukura Hilmarssona (Sahina Hosseiniego)

(tłumaczenie z Insurrection News)

Wiedeń, Austria: Pełna gniewu spontaniczna demonstracja w Światowy Dzień Afrin

Otrzymano on 25.03.18:

Około 100 osób zebrało się w Wiedniu o godzinie 22, aby przeprowadzić 30-minutową spontaniczną, wściekłą i dziką demonstrację w międzynarodowym dniu solidarności z Afrin. Demonstracja była wyrazem gniewu wobec okupacji Afrin przez NATO, armię turecką, IS-faszystów i innych sojuszników. Przedni baner głosił “Fight4Afrin”. Głośne hasła były intonowane na ulicach, takie jak “Biji Berxwedane Efrine” (“Niech żyje opór Afrina”, “Ueberall Efrin, Ueberall Widerstand” (wszędzie Afrin, wszędzie opór), “Solidaritaet heisst Widerstand, Kampf dem Faschismus in jedem Land” (Solidarność oznacza opór, walkę z faszyzmem w każdym kraju) lub “Alerta, Alerta Antifascista” Płonęły race, dzięki którym demonstracja była widoczna i pozostawiła wiele śladów w okolicy, na obszarze dobrze znanym z zorganizowanych band faszystów i nacjonalistów różnej maści, nie tylko z Austrii, ale także wielu tureckich grup faszystowskich. Podczas demonstracji zablokowano kilka ulic, niszczono kapitalistyczne symbole – wystawy sklepowe i radiowóz, wybijano szyby w samochodach. Demonstranci zniknęli, zanim przybyli gliniarze i jak wiadomo, nikt nie mógł zostać aresztowany przez tych tchórzy.

Demonstracja odbyła się w części Wiednia, gdzie MHP i AKP są szczególnie popularne wśród mieszkańców i posiadają dobrze zorganizowane zaplecze. Dlatego była to ważna akcja antyfaszystowska i pokazała, że ​​aktywna solidarność jest potężnym krokiem do połączenia lokalnej walki z faszyzmem w Austrii z międzynarodowymi walkami o wolność w Rożawie i poza nią.

Przeciwstawić się oznacza przełamać apatię! Nagłaśniać o tym, że towarzysze giną każdego dnia walcząc z islamistycznymi bandami, zmusza nas to do podjęcia działań i wyrażenia naszej solidarności na ulicach z ludźmi w północnej Syrii.

Nadal będziemy razem walczyć każdego dnia przeciwko faszyzmowi w Turcji, północnej Syrii i Austrii.

Afrin jest wszędzie, opór jest wszędzie!

Jakieś zakapturzone dzieciaki solidarnie z poległymi towarzyszami.

(tłumaczenie z Insurrection News)

Noś iskrę w swoim sercu! Walcz o Afrin!

Otrzymano 21.03.2018:

Spotkałem Haukura Hilmarssona w Atenach, gdzie mieszkaliśmy razem w tym samym squacie.

Niestety, nie miałem okazji dowiedzieć się o jego doświadczeniach, które zdobywał w ciągu ostatnich miesięcy, gdy walczył w Międzynarodowym Batalionie Wolności, ponieważ ta historia nigdy nie zostanie przez niego opowiedziana.

Fakt, że Haukur Hilmarsson został zamordowany w Afrin podczas ataku tureckiej armii jest związany z jego wolą walki o anarchistyczne idee, wolność i godność, nie tylko na poziomie lokalnym, ale globalnie wraz z międzynarodowymi siłami.

Kiedy go poznałem, miał przyjaciół, towarzyszy i kochanków w Atenach i na całym świecie. Chodziliśmy razem na demonstracje, braliśmy udział w zgromadzeniach, dzieliliśmy się umiejętnościami sztuki walki, prowadziliśmy długie i intensywne rozmowy i skłotowaliśmy budynki, tworząc przestrzenie (anarchistyczne) dla ludzi z różnych środowisk. Żyliśmy w sposób zdeterminowany i zorganizowany, podejmując bezpośrednie działania, atakując kapitalistyczne i faszystowskie siły próbujące nas zniszczyć i stłumić. Podzielaliśmy chęć zniszczenia wszystkich granic, narodów i państw. Poza tym Haukur Hilmarsson nie był zwyczajną anarchistyczną osobowością. Nie był zainteresowany pozostaniem w jakiejkolwiek (anarchistycznej) bańce, ale łączeniem się z odmiennymi ludźmi. Myślę, że to jest powód, dla którego wielu ludzi z różnych miejsc go kocha. Ponieważ był otwarty na wiele różnych perspektyw, miał wiele do zaoferowania na poziomie praktycznym, społecznym i duchowym i okazał wszystkim wzajemny szacunek.

Haukur Hilmarsson był zwolennikiem idei, którą nazwałbym “różnorodnością taktyki”. Stosował różne rodzaje interwencji: wiersze i muzykę, by rozpalać ogień w naszych sercach, pisał artykuły i wygłaszał przemówienia, aby wyrazić pragnienie wolności, wspinał się i włamywał do pustych domów, aby skłotować i odbudować je, uzbrajał się w kije i broń, aby walczyć o rewolucyjną zmianę. Haukur Hilmarsson trenował Muay Thai. Ćwiczyliśmy razem, aby rozwinąć nasze umiejętności samoobrony i umożliwić nam walkę z przemocą fizyczną tam, gdzie było to konieczne. Nie był tylko rewolucyjnym anarchistą, był też przyjazną, miłą i uroczą osobą. A kiedy brał udział w akcji lub w projekcie, jego potencjał rozkwitał.

Bardzo go lubiłem, ze względu na jego osobowość i inspirujący styl życia. Mieliśmy dużo zabawy podczas prawie wszystkiego, co razem robiliśmy. Pamiętam, że był osobą otwartą, zdolną do podejmowania zobowiązań, gdy miały dla niego sens. Jednak Haukur Hilmarsson nigdy nie straci swojego indywidualnego stylu. Być może wyjaśnienie przyjaciela, którego mieliśmy ze sobą wspólnego, jest wystarczające, aby wyjaśnić złożoność jego pokojowego, lecz wojowniczego nastawienia: “pacyfistą się jest aż do pierwszego uderzenia”. Uważam, za ważne, aby wspomnieć, że nie popisywał się, ale był świadomy wartości swoich doświadczeń. Wszystkie te tak zwane sprzeczności sprawiały, że w moich oczach był niesamowicie piękny.

Hierarchie wewnątrz naszych anarchistycznych struktur były przez niego regularnie kwestionowane i krytykowane. Sądzę więc, że nie miałby nic przeciwko, abym o tym wspomniał. Czasem był trochę denerwujący i szanuję to, ponieważ był dzięki temu całkowicie ludzki. Czasami zachowywał się w sposób typowy dla męskości, szczególnie ten głęboko zakorzeniony w naszych anarchistycznych zmaganiach. Powodem, dla którego o tym wspominam, jest to, że nie chcę narysować obrazu bohatera lub pokazać tylko jednej strony osoby.

Nigdy nie powinniśmy zapominać o potężnych i cudownych akcjach, których on dokonał. Wszyscy, którzy go spotkali, zrozumieją stratę, jaką jest jego śmierć. Niemniej jednak muszę powiedzieć, że nie uznaję go za bohatera. Bez wątpienia możemy powiedzieć, że H. żył intensywnie i wiele razy zrobił na mnie wrażenie.

Pamiętam, że nie zgadzamy się w kwestii naszych anarchistycznych stanowisk związanych z mediami (korporacyjnymi) i jego opinią, że powinniśmy wykorzystywać media strategicznie, na co się nie zgadzałem. Nigdy nie postrzegałem mediów jako narzędzia do walki z kapitalizmem i państwem, ponieważ są one integralną częścią problemu, a tym samym wrogiem. Jednak zabawnie było kłócić się z nim o to. Myślę, że zrozumienie naszych różnic było ważne dla naszej relacji, i pomimo nich czułem się z nim silnie związany także na poziomie politycznym i osobistym.

Haukur Hilmarsson wcale nie był dogmatyczny. Jego stanowiska były bardzo polityczne, ale nie ograniczał ich do żadnej ideologii. Ani anarchizm, ani żadna inna ideologia nie była rozpoznawalna, gdy mówił. Było oczywiste, że interesował się walką rewolucyjną i jej praktyczny zastosowaniem. Będąc niedogmatycznym anarchistą, miał wielki wpływ na nas wszystkich. Haukur Hilmarsson zadawał pytania, które miały kluczowe znaczenie. Próbował dowiedzieć się, jak sprawić, aby nasze zmagania były silne i znaczące. Od pierwszego dnia, kiedy poznałem Haukura Hilmarssona, wywarł na mnie bardzo pełne szacunku, zamyślenia i szczere wrażenie. Mógł powiedzieć swoje zdanie bez wahania, mógł wyjaśnić swoje stanowisko, interesował się wieloma różnymi tematami i miał czysty umysł. Czasem jednak nudziliśmy się dyskusjami politycznymi lub potrzebowaliśmy odpoczynku, a potem cieszyliśmy się ironią, żartowaliśmy i dobrze się bawiliśmy razem. Był świetnym gawędziarzem i wkrótce stało się jasne, że ma wiele rzeczy do powiedzenia i jestem wdzięczny, że podzielił się z nami wieloma fascynującymi i zabawnymi doświadczeniami.

Haukur Hilmarsson wiedział, że nie walczy samotnie, a liczni towarzysze walczyli u jego boku. Od Islandii przez Grecję do Rożawy: poświęcił swoje życie walce rewolucyjnej podobnie jak my. Rewolucja jest w nas każdego dnia, ponieważ jesteśmy anarchistami, którzy nie chcą czekać na lepszy moment w przyszłości. Nie dlatego, że jesteśmy bohaterami i bohaterkami, ale dlatego, że nie ma lepszej chwili niż teraz. Nosimy Haukura Hilmarssona i jego historię w naszych sercach, w naszych umysłach i w ogniu, który rozprzestrzeniamy. Aż do śmierci kapitalizmu i zniszczenia państwa! Dlatego potrzebujemy rewolucji, naszej indywidualnej i zbiorowej rewolucji. Nie potrzebujemy bohaterów. Po prostu musimy uznać naszą własną odpowiedzialność. Niestety, te bohaterskie postacie nie mogą sprawić, że poczuję się lepiej, przynajmniej nie tak długo, jak pozostanę spokojny i nie zerwę z uśpionym społeczeństwem. Innymi słowy: Ten heroizm jest śmieszny. Jest to konstrukcja wykonana przez pasywnych obserwatorów. Jest to pozbawiona znaczenia konstrukcja stworzona w celu ochrony wygodnej pozycji lewicy politycznej. Musimy rozpoznać wroga przed nami, podejmować świadome decyzje i walczyć z powrotem – w naszym codziennym życiu, w naszych relacjach, w naszych zgromadzeniach i w naszych zmaganiach. Rewolucja jest albo prowadzona przez uzbrojonych, niezależnych i zwykłych ludzi, albo musi upaść. Albo wszyscy stajemy się bohaterami, albo nikt z nas.

Jak możemy mieć nadzieję na lepsze jutro, skoro dziś nie walczymy o coś lepszego? Jak możemy mówić o pokoju, jeśli wojna jest językiem, o którym mówi nasz wróg? Niektórzy z nas ryzykują życiem, aby walczyć o lepsze jutro, ale wszyscy powinniśmy zrobić dzisiaj krok naprzód i podjąć ryzyko. Walka zbrojna potrzebuje CIEBIE!

Wojna przeciwko każdej władzy jest potrzebna, jeśli naprawdę chcemy wyzwolić się i walczyć o całkowite zniszczenie społeczeństwa kapitalistycznego i panowanie państw. Jeśli więc chcemy wolności i samostanowienia, anarchii i autonomii, świata bez granic i bez dominacji – powinniśmy stać się ISKRĄ!

“[…] I ZWALCZAĆ DEPORTACJĘ!”

Uściski i pocałunki dla tych, którzy niosą iskrę w swoich sercach!

Solidarność z rewolucyjnonistami w Rożawie!

Zemsta za Afrin! Zemsta dla Haukura Hilmarssona!

(tłumaczenie z Insurrection News)

Belgrad, Serbia: Z Belgradu do Afrin NO PASARAN! (Wideo)

Antyfaszystowska solidarność z Afrin i Rożawą
19 marca Belgrad

Svugde je Afrin, svuda je otpor.
SOLIDARNOST SA AFRINOM,
PROTIV FAŠIZMA, DRŽAVA I KAPITALA!

W ostatnich dniach w Belgradzie odbyło się kilka akcji solidarnościowych wspierających walkę o wolność i autonomię w Afrin, części Demokratycznej Federacji Północnej Syrii (Rożawa).

Plakaty i graffiti na ścianach pojawiły się w kilku centralnych punktach miasta, takich jak tureckie centrum kulturalne, teren ambasady tureckiej, uniwersytety itd., aby potępić niewypowiedziany zysk, jaki bałkański przemysł zbrojeniowy wychodzi z ostatniego konfliktu w Rożawie i polityczne podporządkowanie rządu Vučiću AKP.

Ponadto, w poniedziałek został powieszony baner na budynku w Trg Republike (główny plac w Belgradzie) o treści: “Zatrzymaj inwazję w Afrin! Pozwólmy obronić samoorganizację przed państwami i kapitałem !! ”

Działania te mają na celu wsparcie oporu mieszkańców Rożawy, aby bronili swojej społecznej rewolucji, która stanowi zagrożenie dla ekspansjonistycznego faszyzmu AKP.

Milczący współudział UE i ONZ w inwazji jest również wspomniany, ponieważ dobrze wiadomo, jak wiele mocarstw odnosi korzyści nie tylko z powodów finansowych, ale także politycznych, z ataku na Afrin. W Belgradzie, podobnie jak na całym świecie, solidarność odsłania brudną stronę imperialistycznej wojny przeciwko ludowi Rożawy, którego dopuściła się koalicja tych sił.

Te akty sprzeciwu są preludium do międzynarodowego dnia akcji dla Afrin, zwołanego przez towarzyszy z Rożawy na 24 marca.

(tłumaczenie z Insurrection News)