Tag Archives: Pola Roupa

Berlin, Niemcy: Oświadczenie o odpowiedzialności za atak na grecki samochód dyplomatyczny

30 stycznia podłożyłyśmy urządzenie zapalające pod samochód z tablicą rejestracyjną greckiej misji dyplomatycznej w Niemczech. Akcja miała miejsce w dzielnicy Rosenthaler w Berlinie.

Akcja nie jest skierowana przeciwko konkretnej osobie, ale przeciwko stosunkom między dwoma rasistowskimi i morderczymi państwami oraz osobami za nie odpowiedzialnymi. Płonący samochód dyplomatyczny jest po raz kolejny narzędziem międzynarodowego przekazu między uciśnionymi, a jednocześnie przesłaniem dla tych, którzy chcą rządzić światem…

…że nie zapomnieliśmy o setkach morderstw popełnionych w czerwcu ubiegłego roku u wybrzeży Pylos z rąk greckiej straży przybrzeżnej i Frontexu.

…że nie zapomnieliśmy o rasistowskich, morderczych aktach przemocy policji wobec romskiej młodzieży w Grecji.

…że nie pozostajemy bierni w obliczu prześladowań anarchistów i osób walczących z uciskiem i wyzyskiem.

W 2024 roku, w czasach, gdy obojętność w obliczu codziennych masowych mordów jest daleko posunięta, my, anarchiści, nadal docieramy do migrantów. Chcemy po raz kolejny przypomnieć im, że masowa migracja ma swoje korzenie w systemie i że ci, którzy próbują ją kontrolować, są tymi samymi, którzy żyją z naszej pracy i zasobów. Tysiące morderstw na granicach to morderstwa naszych braci i sióstr. Ofiary nadchodzących pogromów i zabójstw w tej coraz bardziej otwarcie rasistowskiej Unii Europejskiej żyją wśród nas i stoją ramię w ramię z nami.

Ku pamięci Oury’ego Jalloha, który został związany i podpalony żywcem z połamanymi kośćmi w celi policyjnej 7 stycznia 19 lat temu.

Podpisano: Anarchiści

PS: O natychmiastowe uwolnienie Nikosa Maziotisa i solidarność z Polą Roupą!

(tłumaczenie z Deutsche Indymedia)

Dla Alfredo Cospito: tekst solidarnościowy od członków Walki Rewolucyjnej Poli Roupy i Nikosa Maziotisa

15/11/2022

Fizyczna i moralna eksterminacja bojowników rewolucyjnych i więźniów politycznych lub zmuszenie ich do politycznego wyrzeczenia i pokuty było od zawsze celem państwa i kapitału. Aby osiągnąć ten cel, państwa stworzyły specjalne warunki zatrzymania i izolacji dla tych, którzy wystąpili przeciwko reżimowi, dla tych, których nazwały “terrorystami”.

Jednym z przykładów specjalnego pozbawienia wolności jest dziś model włoski na podstawie art. 41 bis.

Zgodnie z włoskim prawem Minister “sprawiedliwości” ma prawo znieść obowiązujące zasady traktowania niektórych więźniów i nakazać przeniesienie ich do specjalnych warunków pozbawienia wolności. Warunki specjalne oparte na art. 41 bis narzucają całkowitą izolację społeczną i sensoryczną, ograniczają kontakty z innymi więźniami, ograniczają do jednych (1) w miesiącu odwiedzin krewnych, nie poprzez kontakt fizyczny, ale przez szklaną przegrodę, ograniczają, zakazują, korespondencji i posiadania książek, zmniejszają czas ćwiczeń więźniów do jednej (1) godziny dziennie i zwiększają czas zamknięcia w celi.

Warunki te są formą tortur, których celem jest zmiażdżenie bojowników i w ogóle więźniów podlegających temu reżimowi.

Anarchistyczny towarzysz Alfredo Cospito, który jest skazany za działania Federazione Anarchica Informale (“Nieformalnej Federacji Anarchistycznej”, FAI), znajduje się pod tym reżimem od 5 maja 2022 roku w więzieniu Bancali (w Sassari) na Sardynii na polecenie byłej minister “sprawiedliwości” Marty Cartabii. Towarzysz prowadzi strajk głodowy przeciwko reżimowi izolatki od 20 października. Troje towarzyszy również prowadzi strajk głodowy w solidarności z towarzyszem Alfredo, Juan Sorroche od 25 października, Ivan Alocco więziony we Francji od 27 października i Anna Beniamino od 7 listopada.

Continue reading Dla Alfredo Cospito: tekst solidarnościowy od członków Walki Rewolucyjnej Poli Roupy i Nikosa Maziotisa

Grecja: Wieczny hołd dla towarzysza Lambrosa Fountasa. Tekst uwięzionych członków Walki Rewolucyjnej- Poli Roupy i Nikosa Maziotisa

WIECZNY HOŁD DLA TOWARZYSZA LAMBROSA FOUNTASA

Dopóki istnieją państwa, dopóty będą wybuchać wojny,
Dopóki istnieje kapitalizm, dopóty będzie się lała krew.

10 marca 2010 r. nasz towarzysz Lambros Fountas został zamordowany przez funkcjonariusza państwowego podczas przygotowań do akcji Walki Rewolucyjnej w ramach walki o zapobieżenie wprowadzenia antyspołecznych środków, aby uchronić ekonomiczny i polityczny system władzy przed kryzysem i zapobiec realizacji polityki memorandum.

12 lat po śmierci naszego towarzysza posunęliśmy się jeszcze dalej na tej samej destrukcyjnej drodze, którą system kapitalizmu i państwa wyznaczył ludzkości i planecie, przechodząc od jednego katastrofalnego kryzysu do drugiego.

Nie przezwyciężywszy systemowego kryzysu ekonomicznego, lecz czekając na iskry, które go rozpalą, wybuchła pandemia koronawirusa, przypominając nam, jak blisko do wyginięcia gatunku ludzkiego może posunąć kapitalizm i towarzysząca mu destrukcja przyrody. I choć pandemia się nie skończyła (kto by się spodziewał, że zagrożenie wirusami się skończy?), pojawia się nowe globalne zagrożenie – wojna, która jest prawdziwym dzieckiem kapitalizmu i państw. Strach przed wojną nuklearną, katastrofą dla całej ludzkości, został obudzony przez wojnę w Ukrainie, przypominając nam, że dopóki istnieją państwa, dopóki trwa rywalizacja o ich dominację i ekspansję, dopóty niebezpieczeństwo wojny światowej będzie zawsze aktualne.

12 lat po śmierci naszego towarzysza Lambrosa Fountasa, który poległ w walce o zapobieżenie katastrofalnej polityce memorandum w naszym kraju, nasze społeczeństwo, cała ludzkość pogrąża się w coraz to nowszym katastrofalnym kryzysie. System kapitalizmu i państwa coraz bardziej zbliża nas do krawędzi przepaści. Nasze istnienie, przetrwanie nas wszystkich wisi na włosku.

Lecz towarzysz Lambros Fountas pozostanie żywy w nadziei na inne społeczeństwo. Będzie nam wskazywał drogę do społeczeństwa bez morderczych kryzysów gospodarczych, bez śmiertelnych pandemii, bez ubóstwa, nędzy, podziałów społecznych i klasowych, bez niszczących wojen i kryzysu uchodźctwa. Oświetli nam drogę ku społeczeństwu solidarności społecznej, równości, wolności i pokoju.

WIECZNY HOŁD DLA TOWARZYSZA LAMBROSA FOUNTASA

Pola Roupa, 3. skrzydło więzienia Eleonas w Tebach
Nikos Maziotis, 4 skrzydło więzienia Domokos
Członkowie Walki Rewolucyjnej

(tłumaczenie z Act For Freedom Now!)

 

Grecja: Członkini Walki Rewolucyjnej Pola Roupa – Nierówności społeczne i klasowe pomnażają pandemię

Doświadczamy najgłębszego kryzysu morderczego systemu. Covid 19 stworzyło ubóstwo i nierówności. Lekarze już mówili o warunkach, które wywołują wszelkiego rodzaju epidemie w różnych częściach globu. Covid 19 jest dzieckiem nierówności, a gdy się ona pogłębia, rodzić się mogą nowe wirusy, jeszcze bardziej mordercze niż koronawirus. Czy to nie czas na krytykę polityczną? To właśnie kapitalizm i ekonomia rynkowa politycznej oligarchii, zwanej demokracją przedstawicielską, tworzy stale powiększającą się przepaść między bogactwem a biedą, powodując coraz większe ubóstwo rozprzestrzeniające się w wielu krajach na świecie.

Uznany pulmonolog, który publicznie podniósł kwestię ubóstwa jako przyczyny pandemii stwierdził, że jeśli nie rozwiążemy kwestii nierówności, nadal pojawiać się będą zjawiska pandemiczne, których nie obejrzymy już na ekranach telewizorów. Sposób, w jaki traktowany jest Covid 19, przebiega w zależności od warunków społecznych i klasowych, choć to system jest odpowiedzialny za jego rozwój. Covid 19 nie dyskryminuje wybierając w kogo uderzy, jednak nie każdy ma taki luksus, żeby zapewnić sobie opiekę (duży dom, zapewnienie bezpieczeństwa i higieny, dobra dieta) i nie każdy ma możliwość kupienia drogich środków ochronnych, zwłaszcza teraz, kiedy miliony bezrobotnych w Grecji zamkniętych jest w swoich domach i narażonych na głód. Pacjenci zarażeni Covid 19 nie mają już dostępu do publicznych szpitali, obciążonych skutkami pandemii, brakiem materiałów, infrastruktury, personelu, ograniczoną ilością testów diagnostycznych.

Z drugiej strony, elita gospodarcza i polityczna kraju ma bezpośredni dostęp do szpitali publicznych i prywatnych, który są w stanie opłacić złotem za testy i dobre leczenie. Przeciwdziałanie pandemii jest kwestią głęboko klasową. Kulminacją tego głębokiego klasizmu jest koszmarna, faszystowska ocena stanu zdrowia poszkodowanych (ustalenie, które osoby będą przyjmowane do szpitali), o której zostali już poinstruowani lekarze w Grecji. W Hiszpanii, w której zmarły już tysiące pacjentów z powodu braku masek tlenowych, ludziom powyżej 65 roku życia pozwala się umrzeć, żeby młodsi mogli żyć. We Włoszech ustalają, kto dołączy do oddziału intensywnej terapii, a kto nie. Jednak pytam: jeśli zachoruje bogaty, były członek parlamentu, minister, starszy mężczyzna, który należy do elity ekonomicznej i politycznej, czy uśmiercą go, aby uratować biednego młodego człowieka? Nie.

W imię neoliberalnej doktryny i „świętości” gospodarki rynkowej, publiczna służba zdrowia w Europie i na świecie stopniowo stawała się niewydolna. W Grecji „memorandum” narzuciło drastyczne cięcia w systemie ochrony zdrowia, która została już i tak wystarczająco zdemontowana w poprzednich dekadach neoliberalizmu. Zdrowie od dawna było luksusem zamożnych, podczas gdy szpitale publiczne były niedostatecznie zaopatrywane, przez lata nie posiadając sprzętu do pracy. Wciąż słyszymy jak każdego dnia lekarze w telewizji błagają o środki ochronne. Toczą oni obecnie heroiczną walkę i wiedzą, że codziennie ryzykują w niej życiem. Jednak, tak jak mówią, nie chcą aplauzu, a materiałów i technicznego wsparcia, większej ilości personelu. Niektórzy już stwierdzili, że bez udziału prywatnych szpitali, krajowy system opieki zdrowotnej wkrótce upadnie. Nadchodzi dylemat: czy „świętość” własności i wielkiego kapitału może zostać pogwałcona w tym najbardziej krytycznym okresie dla ludzkości, w którym tysiące ludzi zostaje zabranych przez pandemię? Czy można zakończyć spekulacje na temat koronawirusa? Czy takiej interwencji można dokonać w systemie kapitalizmu i gospodarki rynkowej, tak aby wszystkie prywatne szpitale, wszystkie prywatne kliniki były pod kontrolą publiczną i wspólnie użytkowane? Czy przemysł farmaceutyczny, medyczny i inne powinny zostać oddane pod kontrolę i zarządzanie publiczne, żeby móc zmienić sposób produkcji „broni” przeciwko koronawirusowi? Czy ktoś dotknięty bezrobociem może być karmiony tym, czego potrzebuje, aby uniknąć głodu? Czy kapitaliści i spekulanci śmierci mogą narzucać zakazy i prawa wojenne na ulice? W krajach europejskich, w „demokracjach” zachodu, z konstytucyjnie zarejestrowaną „równością życia i zdrowia”, z konstytucyjnie gwarantowaną „równością”, nie ma żadnych żelaznych rezerw na zabezpieczenie dziurawych systemów opieki zdrowotnej, są jedynie na pokrycie kosztów ograniczeń w produkcji.

Continue reading Grecja: Członkini Walki Rewolucyjnej Pola Roupa – Nierówności społeczne i klasowe pomnażają pandemię

Grecja: Aktualizacja z piątego procesu Walki Rewolucyjnej w sprawie próby ucieczki porwanym helikopterem

We wtorek, 29 stycznia 2019 r. o godz. 9.30, w sądzie więzienia Korydallos, trwał proces przeciwko Walce Rewolucyjnej, na którym przesłuchiwano świadków. Następna rozprawa odbędzie się 18 lutego.

Poniżej znajduje się fragment tekstu Poli Roupy na temat próby ucieczki porwanym helikopterem i procesu przeciwko Walce Rewolucyjnej:

Rewolucja społeczna nie jest ostatecznie niczym innym jak triumfem społecznej solidarności. Jeśli chodzi o obronę, propagowanie, promowanie tej wartości, trzeba mieć świadomość, że poza wywrotową strukturą działania, poza walką o rewolucję społeczną, nie ma zrozumienia i solidarności dla uzbrojonych bojowników. Dlatego dla nas solidarność będzie rewolucyjna lub żadna. Będę bronić rewolucyjnej solidarności jako podstawy rozwoju subiektywnych warunków, które pomogą rewolucji społecznej stać się rzeczywistością. Będę bronić rewolucyjnej solidarności jako podstawy ostatecznego triumfu solidarności społecznej …

Musiałam się poddać ciężkiej próbie w sądzie. Oskarżenie przeciwko Nikosowi Maziotisowi i innym jest absurdalne, ponieważ dotyczy udziału w “organizacji terrorystycznej”, z którą jestem ponownie skonfrontowana. Oprócz próby władz sądowych oskarżenia innych o odpowiedzialność za moją decyzję o ucieczce, co jest całkowicie niezgodne z moimi politycznymi i osobistymi cechami, jest rzeczą absurdalną wzywanie do pomocy przy oskarżeniu “moralnej ofiary” czyli “dyrektora banku” … Wywłaszczenie Narodowego Banku w Malessina, Fthiotida jest jednym z czterech wywłaszczeń, które podjęliśmy jako Walka Rewolucyjna co opatrzyliśmy z publicznym komunikatem. Oczywiście, będę bronić powyższych działań przed sądem; Będę broniła praktyki wywłaszczenia kapitału bankowego jako walki. Będę broniła przez całe mojego życia i walki, którą prowadziłam w kontekście Walki Rewolucyjnej.

(tłumaczenie z Mpalothia)

Ateny, Grecja: Dożywocie plus 25 lat więzienia dla Poli Roupy, członkini Walki Rewolucyjnej

Trybunał nałożył karę dożywotniego pozbawienia wolności plus 25 lat na towarzyszkę Pole Roupę, przyjmując stanowiska prokuratora Drako w swoim przemówieniu. Dożywocie, na które został skazany w 2016 r. Nikos Maziotis za ten sam atak, nie jest tylko wściekłą zemstą na dwóch nieskruszonych i konsekwentnych buntowników, którzy nie zostali schwytani w 2013 r. pod koniec pierwszego procesu Walki Rewolucyjnej. pozostając na ścieżce illegalizmu, aby kontynuować działania organizacji. Dowodzi, zgodnie z przemówieniem prokuratora Drako, niebezpieczeństwa działań Walki Rewolucyjnej jako siły podważającej i załamującej gospodarkę i państwo.

Przypomnijmy, że prokurator Drako w swoim przemówieniu stwierdził, że atak na Bank Grecji mógł spowodować zawalenie się budynku i że gdyby tak się stało, system finansowy i gospodarka kraju załamałyby się.

Wyroki dożywocia dla Roupy, podobnie jak dla Maziotisa, są potwierdzeniem przez wroga, czyli państwa, prawidłowości strategii Walki Rewolucyjnej, która uważała, że poważne uderzenia w kluczowe struktury już osłabionego systemu w kryzysie, mogą spowodować jego upadek.

Solidarność z Walką Rewolucyjną!

Więcej o grupie Walka Rewolucyjna możecie dowiedzieć się z tego filmiku (polskie napisy):

(źródło Athens Indymedia, tłumaczenie z 325nostate)

11 czerwca 2018: Dzień przeciw zapomnieniu

11 czerwca jest międzynarodowym dniem solidarności z Mariusem Masonem i wszystkimi długoletnimi więźniami anarchistycznymi. Iskrą w wiecznej nocy represji państwowych. Dzień przeznaczony na uhonorowanie tych, którzy zostali nam skradzeni. W tym dniu uczestniczymy w pieśniach, wydarzeniach i akcjach, aby uczcić naszych schwytanych towarzyszy i bliskich. W przeszłości 11 czerwca uroczystości były międzynarodowe i szeroko zakrojone – od zgromadzeń z przyjaciółmi po różne inspirujące ataki; świadczenia z fundraisingu i nocne pisane do więźniów po wszystkie sposoby, w których utrzymujemy płomień przy życiu.

Budując solidarność do dziś każdego roku, kilkoro z nas spotyka się, aby omówić i zastanowić się nad lekcjami z poprzednich lat i odnowić to wezwanie do ciągłej solidarności. W tym roku zapraszamy do odkrycia tego na nowo i zastanowienia się, w jaki sposób utrzymanie wsparcia dla długoterminowych więźniów zależy bezpośrednio od utrzymania ruchów i walk, których wszyscy jesteśmy częścią. Jak możemy oczekiwać, że będziemy kontynuować dziesięciolecia wsparcia, ponieważ ruchy, grupy i ludzie przychodzą i odchodzą, wypalają się i wpadają w męczące przypływy i strumienie walki? Idąc głębiej, czego możemy się nauczyć od długoletnich więźniów i ich spuścizny solidarności? W jaki sposób możemy utrzymać i poprawić stan zdrowia naszych ruchów, a co za tym idzie wzmocnić to wsparcie?

W ciągu ostatnich kilku lat krytyka uwięzienia rozkwitła, co często prowadziło do niezliczonych wysiłków i projektów wspierających więźniów. Uosobieniem stabilności, zaangażowania i długowieczności to więźniowie Wyzwolenia Czarnych, Nowej Lewicy, ruchy tubylcze i ci, którzy nieustannie ich wspierają od dziesięcioleci. Oprócz tych wysiłków nastąpił wzrost organizowania się przeciwko samej masowej karze więziennej. Chociaż mniejsze grupy były w tym pionierskie przez wiele lat wcześniej, to zachęcające jest widzieć więcej osób podejmujących tę pracę. Wzmocniono również wysiłki na rzecz wsparcia rebeliantów więziennych, którzy angażują się we wszystko, od strajków pracy po spalanie i niszczenie całych jednostek wewnątrz. W tym samym czasie, coraz więcej osób krytykuje samo państwo – stwierdzając, że jest ono utrzymywane w mocy przez filary więzień i policji. Wreszcie, jest więcej wysiłków mających na celu zaspokojenie potrzeb więźniów queer i trans, kryminalizacji ofiar przemocy domowej i seksualnej oraz osób żyjących z problemami zdrowia psychicznego.

W duchu 11 czerwca, który zaprasza wszystkich do uczestnictwa zgodnie z ich własnymi pragnieniami, osobistymi powinowactwami i taktycznymi preferencjami, który zachęca nas do tak różnorodnej działalności. Jedną rzeczą, z której szczególnie się cieszyliśmy, było to, jak rozpowszechniły się rozliczne newslettery, blogi, książki i ziny napisane przez więźniów.

Po latach dyskusji na temat wzmacniania głosów więźniów, widzimy wyniki i doceniamy niezliczone godziny spędzone przez więźniów i zwolenników, aby uruchomić i utrzymać te publikacje. Dopełnieniem tych wysiłków są te, które pogłębiły międzynarodową solidarność, tłumacząc i przekazując słowa naszych towarzyszy, i ci, którzy podjęli piękne gesty i wiadomości solidarności ze śmiałymi działaniami i atakami.

Wśród tych wielu projektów wsparcia więźniów widzimy różne orientacje, taktyki, strategie i praktyki. Razem z ekspansją inicjatyw doszło do niekończących się sytuacji kryzysowych i naglących wezwań do działania, aby udzielać więźniom wsparcia, oprócz wszystkich innych ciągłych kryzysów w tym koszmarnym świecie. Mając tak wiele do zrobienia, jesteśmy zmuszeni dokonywać wyborów. Tradycyjny aktywizm, który wymaga tak dużej ilości naszej energii, musi być ukierunkowany na natychmiastowe i często symboliczne reakcje kosztem długofalowych strategii, po prostu nie wystarczy. Musimy działać z dbałością o podtrzymanie naszych ruchów i projektów, aby pozostać w stanie wspierać towarzyszy spędzających dziesiątki lat w więzieniu. Wymaga to holistycznego podejścia do walki i życia w solidarności. Gesty jednorazowe są ważne, a czasami najlepsze, co możemy zrobić. Ale co to wnosi na dłuższą metę?

11 czerwca jest tylko jednym dniem, jest manifestacją codziennej siły i męstwa uwięzionych towarzyszy, za kulisami pracy tych, którzy ich wspierają. Są to najczęściej odwiedziny; pisanie; zbieranie pieniędzy; rozpowszechnianie informacji; i dzielenie się dziełami sztuki, wierszami i pismami. Inspirują nas Jeremy Hammond i ekipy Mariusa Masona, które konsekwentnie pracują nad utrzymaniem ich w łączności z resztą świata. Wracamy do Więzienia w Sacramento Support walczącego przez lata o uwolnienie Erica McDavida. Jesteśmy pokorni wobec tak wielu, którzy pomogli długoterminowym więźniom takim jak Zolo Azania, Russell Maroon Shoatz, David Gilbert, Sean Swain, Mumia Abu-Jamal, Jalil Muntaqim, Leonard Peltier i wielu innych publikujących książki napisane w ich celach.

Wizje i możliwości

W obliczu zarówno długofalowej perspektywy pomagania towarzyszom przez dziesięciolecia w więzieniu, jak i krótkoterminowej pracy związanej z tą solidarnością, ryzykujemy zagubienie się w napięciu rozpaczy i manii, które nie pozostawiają miejsca na refleksję. Trudno wiedzieć, jak się w tym wszystkim poruszać, gdy mamy do czynienia z przytłaczającym zadaniem, jakim jest poprawienie niedostatku i nędzy naszych towarzyszy, a jednocześnie pozostając krytycznym wobec reformizmu. Chcemy, aby nasi towarzysze byli wolni, a wszystkie więzienia zostały natychmiast zburzone, ale nie mamy pojęcia, jak to zrobić. Pomimo dziesięcioleci naszych wspólnych dział solidarnościowych z anarchistycznymi więźniami, nie mamy żadnego planu, tylko wizje.

Continue reading 11 czerwca 2018: Dzień przeciw zapomnieniu

Uwięzieni anarchiści Nikos i Pola przerwali strajk głodowy. Ich żądania zostały spełnione.

18 grudnia Nikos Maziotis został wypisany ze szpitala i przetransportowany do Jednostki 5. Nie jest już dłużej przetrzymywany w specjalnych warunkach reżimu izolacyjnego. Ponieważ żądania naszego strajku głodowego zostały spełnione Pola Roupa przerwała swoją głodówkę, pozostanie jednak jeszcze kilka dni w więziennym szpitalu Koridallos, aby odzyskać siły.

To nie koniec naszej walki. Czeka nas starcie z artykułem 11 i faszystowskimi przepisami nowego regulaminu więziennego. Nie będziemy bierni. Walka trwa dalej. Solidarność towarzyszy poza więzieniem miała i ma rozstrzygające znaczenie. Siły dla wszystkich.

Pola Roupa i Nikos Maziotis, członkowie Walki Rewolucyjnej

Czarna Teoria: Przypominamy, że powodem głodówki była izolacja uniemożliwiająca obojgu rodzicom, Pouli i Nikosowi, utrzymywanie kontaktu z ich 4-letnim synem Victorem, który przebywa pod opieką babci. Oboje rodzice zostali skazani na długoletnie wyroki więzienie za udział w anarchistycznej grupie partyzanki miejskiej Walka Rewolucyjna. Film o WR patrz TU

(żródło Mpalothia, tłumaczenie z Insurrection News)

 

21 dzien strajku glodowego Nikosa Maziotisa i Poli Roupy

Grecja, 02.12.17:
Mariana Kikiris, prawniczka uwiezionych anarchistow z Walki Rewolucyjnej Poli Roupy i Nikosa Maziotisa zostala nieoficjalnie poinformowana, ze towarzyszka i towarzysz zostana przetransportowani do wieziennego szpitala Saint Paul. Przypomnijmy ze oboje strajkujacy odmawiaja przyjecia pomocy lekarskiej.

Szczegoly tej decyzji nie sa jasne. Jak podano pozniej na atenskich Indymediach Nikos Maziotis zostal przewieziony do TZANEIO w Pireusie. Nie wiadomo jednak czy umieszczono tam rowniez Pole Roupe, poniewaz zostala przewieziona o innej porze niz Nikos. Wciaz nie wiadomo takze czy wladze umozliwily im kontakt telefoniczny z 4-letnim synem Victorem Labrosem, a od tego oboje Pola i Nikos uzaleznili czy poddadza sie jakiejkolwiek opiece szpitalnej.

Tymczasem na placu Exarchii grupa anarchistow powiesila transparent solidarnosciowy.

Miedzynarodowa solidarnosc ze strajkiem glodowym!
O natychmiastowe spelnienie zadan towarzyszy!
Solidarnosc z Nikosem i Pola oraz wszystkimi zbuntowanymi wiezniami!

 

Komunikat solidarnościowy z greckimi więźniami od Bułgarskiego Stowarzyszenia Więźniów

Otrzymano 22.11.2017:

Międzynarodowa solidarność z greckimi więźniami!

Przez greckie więzienia przetoczyły się strajki i protesty w odpowiedzi na plan SYRIZY wprowadzenia bardziej restrykcyjnych środków prawnych do kodeksu więziennego.

W maju więźniowie ze skrzydeł A, B i C więzienia Korydallos, głównego więzienia Grecji w Pireusie, ogłosili utworzenie Komitetu ds Walki z Koordynacją, aby wyrazić opinię więźniów z Korydallos i innych zakładów, którzy zdecydowali się przyłączyć do protestów, aby wydawać regularne aktualizacje dotyczące protestów i komunikować się z solidaryzującymi się ludźmi poza murami więzienia. Oświadczenie przetłumaczone na język angielski można je przeczytać na Enough is Enough.

Protesty w Korydallos rozpoczęły się ponad dwa miesiące temu. Rozprzestrzeniły się one na inne skrzydła słynnego więzienia, w tym na odział dla kobiet. Protest polega na odmawianiu powrotu do cel po popołudniowym apelu. W ten sposób więźniowie okazują sobie nawzajem solidarność, jedność i determinację. Protesty są pokojowe, ale tak jak tsunami, ich moc drzemiąca pod powierzchnią nie jest widoczna dopóki fala nie uderzy w brzeg.

W wywiadzie radiowym przeprowadzonym na początku tego miesiąca uwięziony anarchistyczny towarzysz i członek Konspiracyjnych Komórek Ognia, Christos Tsakalos, przemawiający jako przedstawiciel Komitetu ds. Walki z Koordynacją, a nie jako anarchista i członek KKO , oświadczył że uwięzione kobiety i mężczyźni w więzieniach Grecji mieli dołączyć do protestów 20 listopada. Christos stwierdził również, że więźniowie nie pozwolą, aby represyjne środki przeszły bez oporu. Wywiad z Christosem został przetłumaczony na jeżyk angielski i można go przeczytać na Enough is Enough.

Continue reading Komunikat solidarnościowy z greckimi więźniami od Bułgarskiego Stowarzyszenia Więźniów